پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢٩ - 3 سرچشمه اختلاف زبانها

ولى مستر هاكس نويسنده قاموس مقدس در ماده زبان، براى توجيه نوشته تورات سخن ديگرى دارد؛ او مى‌گويد: «تخميناً تا دو هزار سال تمام دنيا داراى يك زبان و يك لهجه بودند ... لكن يك صد سال بعد از طوفان، يعنى در زمان ياغى گرى كوشيان‌ [١] بابل، خداى تعالى بطور خارق عادت زبان‌ها را، درهم و مغشوش كرد و روى زمين را با اين خانواده‌ها مختلفه و السنه متنوعه متأهل گردانيد». [٢]

و در جاى ديگر مى‌گويد:

«اين مطلب (ساختن برج بلند) چون موافق اراده خدا نبود لهذا زبان‌هاى ايشان را مختلف نمود به صورتى كه هيچ يك حرف ديگرى را نمى‌توانست بفهمد از اين رو به تمام نقاط معموره پراكنده گرديدند ... بدين وسيله قصد خداى تعالى به انجام رسيده، زمين معمور گرديد». [٣]

اين تعبيرها چنين مى‌رساند كه هدف خداوند از ايجاد پراكندگى در زبان مردم بابل، عمران و آبادى جهان بوده؛ در حالى كه در عبارتى كه از تورات نقل كرديم، به صراحت آمده كه مقصود، تضعيف مردم بابل و در هم شكستن قدرت و وحدت و شوكت آنان بوده است.

ولى به هر حال مى‌دانيم كه از نظر تاريخى منشأ اختلاف زبان‌ها هرگز چنين چيزى نبوده و گذشت زمان و دور افتادن اقوام از يكديگر عامل اصلى آن است، و اين مطلب هم اكنون نيز ادامه دارد.

[١]. كوش نام پدر نمرود است.

[٢]. قاموس مقدس، ماده زبان.

[٣]. همان مدرك، ماده بابل.