پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٥ - 7 قرآن و آفرينش كوهها

را با خود مى‌چرخانند. حال فرض كنيم اگر كره زمين با همين سرعتى كه دارد- هر دقيقه تقريباً سى كيلومتر به دور خود گردش مى‌كند- حركت مى‌كرد؛ و بر اثر نبودن كوه‌ها هواى اطراف آن چنين گردشى نداشت، از برخورد شديد مولكول‌هاى هوا با سطح زمين دائماً طوفان‌ها و گرد و غبارهاى شديدى بر مى‌خاست و از اين گذشته چنان حرارتى توليد مى‌شد كه همه چيز را مى‌سوزاند (همان گونه كه اگر هواپيماهاى سريع السير در طبقات پايين هوا سير كنند؛ چنان بال‌هاى آنها داغ مى‌شود كه ممكن است خطرات مهمى ايجاد كند؛ لذا مجبوراند اوج بگيرند و در طبقات بالا كه هوا بسيار رقيق است حركت نمايند تا تماس با هوا كه منشأ ايجاد حرارت است كمتر شود).

آرى! پستى‌ها و بلندى‌ها و كوه‌هاى زمين، اين مشكل را حل كرده و قشر عظيم جوّ را به همراه حركت زمين مى‌چرخاند؛ درست مانند دندانه‌هاى چرخ‌هاى دنده دار كه همراه خود اشياء ديگر را به گردش در مى‌آورد.

بنابراين كوه‌ها مايه آرامش زمين و ساكنان آن در برابر جاذبه ماه و خورشيد و فشار درونى و طوفان‌هاى دائمى شديد و هم توليد حرارت غير قابل تحمّل است.

از سوى ديگر، در آيات فوق اشاره‌اى به وجود رابطه ميان كوه‌ها و نزول باران و سيراب شدن زمين‌ها، و به دست آمدن ماء فرات (آب گوارا) شده است، مى‌فرمايد: «در زمين كوه‌هاى استوار و بلندى قرار داديم و آبى گوارا به شما نوشانديم».

مسلماً رابطه دقيق اين دو با هم در گذشته شناخته شده نبود؛ ولى در اين‌