پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٧ - 2 اعجاز قرآن از نظر معارف الهى

الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى يُسَبِّحُ لَهُ مَا فِي السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ‌: «هرگز دوزخيان و بهشتيان يكسان نيستند؛ بهشتيان رستگار و پيروزند.

- اگر اين قرآن را بر كوهى نازل مى كرديم، مى‌ديدى كه در برابر آن خاشع مى شود و از خوف خدا مى شكافد! اينها مثالهايى است كه براى مردم مى زنيم، شايد (در آن) بينديشند.- او خداوند يگانه اى است كه معبودى جز او نيست، داناى آشكار و نهان است، و اوست بخشنده و مهربان.- او خداوند يگانه اى است كه معبودى جز او نيست، حاكم و مالك او است، از هر عيب منزّه است، به كسى ستم نمى كند، امنيّت بخش است، مراقب همه چيز است، شكست ناپذيرى كه (با اراده نافذ خود) هر امرى را اصلاح مى كند، و داراى كبريا و عظمت است؛ خداوند منزّه است از آنچه همتاى او قرار مى دهند!- او خداوندى است هستى بخش، آفريننده‌اى ابداع گر و صورتگر (بى نظير)؛ از آن او است بهترين نام‌ها؛ آنچه در آسمانها و زمين است تسبيح او مى گويند؛ و او توانا و حكيم است». [١]

راستى اگر اين توصيفى را كه قرآن در اين چند آيه، از آفريدگار جهان مى‌كند با توصيفى كه بت پرستان، و به طور كلى محيط ظهور قرآن درباره خدا داشتند، مقايسه كنيم هرگز نمى‌توان احتمال داد كه اين بيان فوق العاده نورانى، زاييده آن محيط تاريك و خرافى باشد.

در جاى ديگر در توصيف علم خداوند و بى پايان بودن آن، چنان ترسيمى دارد كه بالاتر از آن تصوّر نمى‌شود و مى‌گويد: وَلَوْ أَنَّمَا فِي الْأَرْضِ مِنْ شَجَرَةٍ أَقْلَامٌ وَالْبَحْرُ يَمُدُّهُ مِنْ بَعْدِهِ سَبْعَةُ أَبْحُرٍ مَا نَفِدَتْ كَلِمَاتُ اللَّهِ‌: «و اگر همه درختان‌

[١]. سوره حشر، آيات ٢٢ تا ٢٤.