پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٧ - نمونه هايى از مثالهاى اعجازآميز قرآن

وَالْبَاطِلَ فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَاءً وَأَمَّا مَا يَنفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِي الْأَرْضِ كَذَلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ‌: « (خداوند) از آسمان آبى فرو فرستاد؛ و از هر درّه و رودخانه اى به اندازه آنها سيلابى جارى شد؛ سپس سيلاب بر روى خود كفى حمل كرد؛ (همچنين) و از آنچه (در كوره ها،) براى به دست آوردن زينت آلات يا وسايل زندگى، آتش بر آن مى افروزند، كفهايى مانند آن به وجود مى آيد- خداوند براى، حق و باطل چنين مثالى مى زند- سرانجام كفها به بيرون پرتاب مى شوند، ولى آنچه به مردم سود مى رساند (آب يا فلزّ خالص) در زمين مى‌ماند؛ خداوند اينچنين مثال مى زند!» [١]

در اين مثال پر معنا كه با الفاظ و عبارات موزونى ادا شده، منظره حق و باطل به بهترين صورتى در آن ترسيم گرديده و حقايق مهمّى در آن نهفته است كه به قسمتى از آن ذيلًا اشاره مى‌شود:

١. شناخت حق و باطل از يكديگر گاهى آن قدر پيچيده مى‌شود كه حتماً بايد به سراغ نشانه‌ها رفت.

٢. حق هميشه مفيد و سودمند است همچون آب زلال كه مايه حيات و زندگى است ويا فلزات خالص، كه يا زينت است و يا ابزار حيات.

٣. حق هميشه متّكى به خويش است اما باطل از آبروى حق كمك مى‌گيرد و سعى مى‌كند خود را به لباس او در آورد و از حيثيت او استفاده كند همان گونه كه هر دورغ از راست فروغ مى‌گيرد كه اگر سخن راستى در جهان نبود كسى دروغ را باور نمى‌كرد، و اگر حقى وجود نداشت باطل را جولانى نبود.

[١]. سوره رعد، آيه ١٧.