اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦٢ - ٦٨- پرهيزگاران و قناعت طبع

خدا را ندانست و طاعت نكرد

كه بر بخت و روزى قناعت نكرد

قناعت توانگر كند مرد را

خبر كن حريص جهان گرد را

سكونى به دست آور اى بى‌ثبات‌

كه بر سنگ گردان نرويد نبات‌

مپرور تن ار مرد رأى و هُشى‌

كه او را چو مى‌پرورى مى‌كشى‌

خردمند مردم هنر پرورند

كه تن پروران از هنر لاغرند

كسى سيرت آدمى گوش كرد

كه اول سگ نفس خاموش كرد

خور و خواب تنها طريق دد است‌

بر اين بودنن آئين نابخرد است‌

خنك نيك بختى كه در گوشه‌اى‌

به دست آرد از معرفت توشه‌اى‌

بر آنان كه شد سرّ حق آشكار

نكردند باطل بر آن اختيار

وليكن چو ظلمت نداند ز نور

چه ديدار ديوش چه رخسار حور

تو خود را از آن در چه انداختى‌

كه چه راز ره باز نشناختى‌

بر اوج فلك چون پرّد جرّه باز

كه بر شهپرش بسته‌اى سنگ آز

كسى كو كم از عادت خويش خورد

به تدريج خود را ملك خوى كرد

كجا شير وحشى رسد در ملك‌

نشايد پريد از ثرى بر فلك‌

نخست آدمى سيرتى پيشه كن‌

پس آنگه ملك خوئى انديشه كن‌

تو بر كرّه تو سنى بدگهر

نگر تا نپيچد زحكم تو سر