اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦١ - ٦٨- پرهيزگاران و قناعت طبع

موسى (عليه السلام) درويشى را ديد كه از برهنگى به ريگ اندر شده گفت اى موسى دعائى كن تا خداوند عزوجل مرا كفافى دهد كه از بى‌طاقتى به جان آمده‌ام، موسى (عليه السلام) دعا كرد و رفت، پس از چند روز كه باز آمد، او را ديد كه گرفتار و خلقى بر وى گرد آمده، حالش پرسيد گفتند خمر خورده و عربده كرده و كسى را كشته و اكنون به قصاص او وى را داشته‌اند

موسى (عليه السلام) به حكمت و عدل جهان آفرين اقرار كرد و از تجاسر خويش استغفار.

«وَلَوْ بَسَطَ اللهُ الرِّزْقَ لِعِبَادِهِ لَبَغَوْا فِى الْارْضِ»:

«اگر خداوند روزى و رزق را براى بندگانش پهن كرده و بگستراند ظلم و عصيان در زمين كنند». [١]

حال در مورد قناعت به سراغ بعضى از روايات و كلمات بزرگان رويم:

رسول گرامى اسلام (صلى الله عليه و آله) فرمودند: «از شبهه و مال مشتبه بپرهيز تا عابدترين خلق باشى، و به آنچه دارى قناعت كن تا شاكرترين مردم به حساب آئى، و بر

خلق همان پسند كه بر خود مى‌پسندى، تا از همه مؤمن‌تر باشى».

موسى (عليه السلام) گفت: يا ربّ از بندگن تو كه توانگرتر است؟ فرمود: «آن كه قناعت كند، به آنچه من دهم. گفت: عادل‌تر؟ فرمود: آن كه انصاف از خود بدهد.

محمدبن واسع (رحمه الله) نان خشك در آب كردى و مى‌خوردى و مى‌گفتى هر كه بدين قناعت كند، از همه خلق بى‌نياز بود.

ابن مسعود گفت: هر روز فرشته‌اى ندا كند: اى پسر آدم اندكى كه تو را كفايت كند، بهتر از بسيارى كه تو را كفايت نبود و از آن بطر و غفلت زايد.

[١]. سوره شورى، آيه ٢٧ ..