ظاهر كلام مؤلف در خصوص نام كتاب، همان عنوان «الاشاره» است، اما احتمالاً كسانى كه از آن به «الاشارة السبق» و يا «الاشارة السبق إلى معرفة الحق» ياد كرده‌اند، به نسخه‌اى دست يافته باشند كه در آن به اين نام تصريح شده است و يا آنچه در ذيل نام كتاب آمده، يعنى «إلى معرفة الحق» را از عبارت پايانى مؤلف اقتباس كرده باشند.

از سخن نويسنده در مطلع كتاب بر مى‌آيد كه انگيزه وى نوشتن كتابى بوده است كه مشتمل بر مباحث و مسايل مورد نياز دو علم كلام و فقه به قلمى روان، زبانى ساده، با حجمى متوسط و متعادل و به دور از افراط و تفريط در طرح مباحث باشد. (١٢)

در ميان منابع موجود، نخستين فقيهى كه از اشارة‌السبق نقل قول كرده، فاضل هندى صاحب كشف اللثام (م١١٣٧ هـ . ق) است. وى در كتاب طهارت در بحث غسل‌هاى مستحب، غسل شب جمعه را از جمله غسل‌هاى مستحبى كه صاحب الاشاره ذكر كرده، معرفى مى‌كند (١٣). اما نام كتاب با عنوان «اشارة السبق»، اولين بار در كلام علّامه سيدمهدى بحرالعلوم (م١٢١٢ هـ . ق) در رساله «مبلغ النظر في قاصد الاربعة»، آمده است. (١٤) بعد از او شاگردش صاحب مفتاح الكرامه (م١٢٢٦ هـ . ق) در مواردى از كتاب با اين نام (١٥) و يك بار نيز با عنوان «اشارة السبق إلى معرفة الحق» ياد كرده است. (١٦)

(١٢) اشارة السبق، ص١٤.
(١٣)كشف اللثام، ج١، ص١٤٨.
(١٤)مبلغ النظر في حكم قاصدالاربعة، ص٣٤٠.
(١٥)مفتاح الكرامه، ج٨، ص٣٧٣.
(١٦)همان، ج١٠، ص٢٢٠.