فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٣٣ - طلاق در ايام حيض و نفاس آيت الله جعفر سبحانى
٩. سعيد بن جبير از ابن عمر نقل كرده كه گفت: «طلاقى كه در حال حيض انجام دادم، يك طلاق براى من حساب شد».
نقل سوم كه بر صحت يا بطلان چنين طلاقى تصريح ندارد:
١. ابن طاووس از پدرش نقل كرده است:
از ابن عمر در باره مردى كه همسرش را در حال حيض طلاق داده بود سؤال شد، شنيدم او در پاسخ گفت: آيا عبداللّه بن عمر را مىشناسى؟ گفت: آرى. ابن عمر گفت كه او همسرش را در حال حيض طلاق داد، عمر خبر آن را براى پيامبر(ص) نقل كرد، پيامبر(ص) دستور داد كه به همسرش رجوع كند. راوى گفت: نشنيدم چيزى بيش از اين از پدرش نقل كند.
٢. منصور بن ابى وائل نقل كرده است:
ابن عمر همسرش را در حال حيض طلاق داد. وقتى خبر به پيامبر(ص) رسيد، دستور داد كه به همسرش رجوع كند تا اينكه از حيض پاك شده، آنگاه اگر خواست او را نگه دارد يا قبل از نزديكى با او، او را طلاق دهد.
٣. ميمون بن مهران از ابن عمر نقل كرده است:
او همسرش را در حال حيض طلاق داد. پيامبر(ص) به او فرمود: به همسرش رجوع كند تا از حيض پاك شده آنگاه اگر خواست او را نگه دارد يا قبل از آنكه با او مباشرت كند، طلاقش دهد.
٤. از ابو زبير در مورد مردى كه همسرش را در حال حيض طلاق داده بود، سؤال شد وى در پاسخ گفت:
عبداللّه بن عمر در زمان حيات رسول خدا(ص) همسرش را در حال حيض طلاق داد. عمر در مورد اين عمل عبداللّه از رسول خدا(ص) سؤال كرد. رسول خدا(ص) فرمود: «بايد به همسرش رجوع كند» و همسرم را به من برگرداند و فرمود: هر گاه پاك شد او را نگه دارد يا طلاق دهد. ابن عمر