و افزون بر اين، روشى نيز كه ايشان در تحقيق و بررسى اين مسائل در پيش گرفته خالى از تأمل نيست. در مقاله حاضر مى‌كوشيم ضمن توضيح درباره اين برداشت‌ها و مدّعيات، به موارد تأمل و مناقشه در آنها اشاره كنيم و سخن در اين زمينه را نيز با «نقد روش شناختىِ» مقاله وى آغاز مى‌كنيم كه به نظر مى‌رسد ريشه و عامل وجود بسيارى از ايرادات محتوايى در آن مقاله است.

٣. ايرادات روش شناختى

مقاله آقاى امامى در فصلنامه فقه اهل‌بيت عليهم‌السلام، شماره ٥٧، همچون بخش‌هاى ديگر اين مقاله در شمارهاى ديگر آن فصلنامه، به لحاظ «روش شناختى»، از نقائص بعضاً اساسى خالى نيست. براى نمونه، در بحثى كه ايشان راجع به ديدگاه شيخ فضل اللّه‌ نورى پيرامون ولايت فقيه دارند، مواردى از «استقراى ناكافى» در كلمات منسوب به شيخ، تكيه بر «متشابهات» كلام شيخ به جاى «محكمات»، و عدم دقت لازم در همان معدود عبارات ذكرشده از شيخ، به چشم مى‌خورد كه ذيلاً به طور اجمال بدان اشاره مى‌كنيم و توضيح بيشتر آن در ادامه مقاله، در خلال بحث از ديدگاه‌هاى شيخ راجع به ولايت فقيه و مقولات ديگر، خواهد آمد:

١. در بررسى آرا و انديشه‌هاى هر فرد، ضرورى است تمامى عبارات وى كه به نحوى در ربط با موضوع بحث قرار دارد، استقصا و گردآورى شود و در فرايند بحثى جامع و همه سويه راجع به آن موضوع، مورد ملاحظه و مداقه قرار گيرد. ولى در بحث آقاى امامى مثلاً راجع به ديدگاه شيخ نورى در باره ولايت فقيه، اين نكته رعايت نشده است. به عنوان نمونه، اين گونه سخنان صريح از شيخ (كه توجه به آنها در بررسى نظر وى پيرامون موضوع فوق، جنبه كليدى دارد) در بحث مزبور از قلم افتاده است: