همچنين از عبداللّه‌ بن عمر در باره متعه حج سؤال شد، در پاسخ گفت: حلال است. سائل گفت: پدرت از آن نهى مى‌كرد! عبداللّه‌ بن عمر گفت: آيا فكر مى‌كنى اگر پدرم از آن نهى كرده ولى رسول خدا(ص) آن را انجام داده، بايد از دستور رسول خدا(ص) پيروى شود يا از دستور پدرم؟ مرد گفت: بلكه بايد از دستور رسول خدا(ص) پيروى شود. عبداللّه‌ بن عمر گفت: رسول خدا(ص) اين كار را انجام مى‌داده است. (٦٥)

از ابن عمر در باره متعه حج سوال شد. گفت آن را انجام دهيد. به او گفته شد: با پدرت مخالفت مى‌كنى؟ گفت: پدرم آنچه را كه شما مى‌گوييد، نگفته است. چيزى كه پدرم گفته اين است كه حج را از عمره جدا به جاى آوريد. يعنى عمره در ماههاى حج انجام نشود مگر با قربانى كردن. و قصدش اين بود كه مسجد الحرام در غير ماههاى حج هم زيارت شود. آن گاه شما آن را حرام و انجام دهنده آن را سزاوار مجازات دانستيد در حالى كه خداوند آن را حلال و رسول خدا(ص) به آن عمل كرده است. سالم مى‌گويد: چون مردم بر نظرشان اصرار كردند، عبداللّه‌ بن عمر گفت: آيا بايد از كتاب خدا پيروى كرد يا از عمر؟! (٦٦)

سالم مى‌گويد: عبداللّه‌ بن عمر مطابق كتاب خدا و سنت رسول او(ص) مبنى بر جواز تمتّع پس از اعمال عمره، فتوا مى‌داده است. برخى به او گفتند: به چه دليل با پدرت كه از تمتّع منع كرده است، مخالفت مى‌كنى؟ عبداللّه‌ در پاسخ گفت: واى بر شما! آيا از خدا نمى‌ترسيد؟ اگر ديديد كه عمر از اين كار نهى مى‌كرد، خيرى در آن مى‌طلبيد و خواهان تمام بودن عمره بود. پس با اين كه خدا آن را حلال كرده و رسول خدا(ص) به آن عمل كرده، شما حرام مى‌دانيد؟ آيا پيروى از سنت رسول خدا(ص) سزاوارتر است يا پيروى از عمر؟! عمر نگفت عمره در ماههاى حج حرام است بلكه گفت تمام‌ترين عمره آن است كه در

(٦٥) سنن ترمذى، ج٣، ص١٨٦، شماره ٨٢٤.
(٦٦) السنن الكبرى، ج٥، ص٢١.