فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٧٣ - بستن دستها در نماز، بدعت يا سنت ؟ آیت الله جعفر سبحانی

از اهل واسط است.» نسايى گفته است: «قوى نيست»، ابن على در مورد او چنين اظهار نظر كرده:

«اميدوارم رواياتى را كه نقل كرده، عيبى نداشته باشد»؛ آن گاه ادامه داده است: «دارقطنى مى‌گويد: نه قوى است و نه حافظ.» (٣٤)

سخنان ديگرى هم در باره او گفته شده كه به همين مقدار بسنده مى‌كنيم.

دلالت حديث: مطلب قابل ملاحظه در باره دلالت حديث اين است كه عبداللّه‌ بن مسعود از پيشگامان گروندگان به اسلام است. او در اوايل بعثت اسلام آورد و به سبب ايمانش به پيامبر و اسلام، متحمل مصيبت‌هاى فراوانى شد؛ بنابراين، ممكن نيست چنين فردى از كيفيت قبض (در صورتى كه قبض، سنت باشد) بى اطلاع بوده باشد تا دست چپ را روى دست راست بگذارد.

احاديث ضعيف غير قابل استناد

احاديثى كه ذكر شد، عمده احاديثى است كه بر قبض به آنها استدلال شده است؛ البته روشن شد كه از اثبات آن ناتوانند. احاديث ديگرى وجود دارد كه بيهقى آن‌ها را در سننش گرد آورده است؛ اما به دليل ضعف سندى و دلالتى، هيچ كدام صحيح نيست. اكنون براى تكميل بحث، آن‌ها را به ترتيب ذكر، و از نظر سند و دلالت بررسى مى‌كنيم .

١. حديث هُلب

ترمذى از قتيبه از ابى الاحوص، از سماك بن حرب، از قبيصة بن هلب، از پدرش چنين نقل كرده است:

رسول خدا(ص) امام ما در نماز مى‌شد و هنگام نماز، دست چپش را با دست راست مى‌گرفت. (٣٥)