نكته پنجم:رواياتى (٧١)در باره زناى زن و مرد وجود دارد كه قسمتى از آنها به زناى بعد از عقد و قبل از آميزش، مربوط است. در برخى به جدايى زن و مرد از يكديگر حكم شده است كه در بطلان عقد ظهور دارد و در برخى ديگر به عدم جدايى حكم شده است. روايات دسته اوّل در باره زناى مرد وارد شده و هم در باره زناى زن، ولى روايات دسته دوم فقط در مورد زناى مرد است.

هيچ يك از اين روايات ـ كه موجب خيار فسخ نكاح باشد ـ ارتباطى به بحث ما ندارند. فقط سه روايت در باره زناى زن، قبل از عقد نكاح وارد شده و دلالت دارد كه اگر مرد به زناى زن آگاه نباشد، حق فسخ دارد. البته در يكى از سه روايت، شرط شده كه سكوت ولىّ زن براى تدليس باشد، ولى دو روايت ديگر صراحتى در اشتراط تدليس ندارد، گرچه بعيد نيست به اين مطلب نيز اشاره داشته باشند؛ زيرا در آنها مطرح شده كه مرد، مهريه را از فردى كه زن را به عقد او در آورده، مى‌گيرد. سه روايت مزبور عبارتند از:

١. صحيحه حلبى از امام صادق (ع) :

قال: سألته عن المرأة تلد من الزنى و لايعلم بذلك أحد إلاّ وليّها أيصلح له أن يزوّجها ويسكت على ذلك إذا كان قد رأى منها توبة أو معروفاً؟ فقال: «إن لم يذكر ذلك لزوجها ثمّ علم بعد ذلك فشاء أن يأخذ صداقها من وليّها بما دلّس عليه كان ذلك على وليّها و كان الصداق الذّي أخذت لها و لاسبيل عليها فيه بما استحلّ من فرجها و إن شاء زوجها أن يمسكها فلا بأس». (٧٢)

از امام صادق (ع) در باره زنى كه بچه زنا به دنيا آورده و فقط ولىّ او خبر دارد، سؤال كردم آيا ولىّ زن مى‌تواند وى را به عقد ديگران در آورد و به خاطر توبه زن و يا درستكار شدنش

(٧١) همان، ص٢١٧ ـ ٢١٩ و ٢٣٦ ـ ٢٣٨، باب٦ و١٧ از ابواب عيوب و تدليس.
(٧٢) وسائل الشيعه، ج٢١، ص٢١٧ و ٢١٨، باب٦ از ابواب عيوب و تدليس، ح١ .