اما به نظر ما رعايت نوبت، از شمار آدابى است كه مى‌بايد در نظر گرفت، گرچه واجب شرعى نباشد، به ويژه در زمان كنونى كه شمار مراجعان بسيار است و بايد به دعواى آنان رسيدگى كرد و تأخير كار، آفات بسيارى دارد. مى‌توان گفت: رعايت نوبت جزء آداب لازم براى تمامى مراجع و كاركنان و نيز براى هر كسى است كه كار ديگران به دست اوست، گرچه چندان كار مهمى نباشد.

فصل چهارم: اخلاق قاضى

در اين فصل، اخلاق و صفاتى را كه شايسته است قاضى بدانها خود گرفته و آراسته باشد، بيان مى‌كنيم. اين اوصاف و اخلاق موجب مى‌شود قضاوت دقيق‌تر و بهتر اجرا شود، از اين رو جزء آداب قضاست، گرچه ضمن صفات و ادب قاضى آمده است.

بركسى پوشيده نيست كه ويژگى‌ها و خصائص روحى و حالات نفسانى، در كردار انسان و وظايف فردى و اجتماعى وى، حتى در عبادات و فرائضش تأثير مى‌گذارد. هر چه آدمى بيشتر سعه صدر داشته، دانش و آگاهى و فهم او بيشتر باشد، عملش درست‌تر و ارزشمندتر است. بنابر اين، بحث فقط مربوط به قاضى نخواهد بود، بلكه هركارگزار حكومت اسلامى را در بر مى‌گيرد، چنان كه هر چه مقام و منصب او بالاتر و مهم‌تر باشد، توجه و عنايت بدان صفات و ويژگى‌ها، بر او لازم‌تر است. از آن جا كه قضاوت، از محكم‌ترين رشته‌هاى نظام و تنومندترين شاخه ولايت و حكومت است، توجه بدان مسأله لازم‌تر مى‌باشد.

شامل‌ترين و كامل‌ترين بيان در اين باره آموزه‌هايى است كه در نامه امام على (ع) به مالك اشتر آمده و دقيق‌ترين و جامع‌ترين نگاشته در بيان وظايف واليان و حاكمان و ويژگى‌هاى كار گزاران مختلف، از جمله قاضيان است. امام در بخشى از عهد نامه خود مى‌فرمايد:

«ثمّ اختر للحكم بين الناس أفضل رعيتك فى نفسك ممّن لاتضيق به الأمور و لاتمحكه الخصوم...