در مورد زنان، هفت عيب ذكر شده است كه موجب حق فسخ مى‌گردد: جنون، جذام، پيسى، قرن (استخوان يا دندانه‌اى در فرج)، افضا (يكى بودن مجراى حيض و غائط يا مخرج بول و حيض) كورى و عرج (لنگ بودن). در روايات به همه اين عيوب، تصريح شده است:

١. صحيحه حلبى از امام صادق(ع):

«إنّما يردّ النكاح من البرص و الجذام و الجنون و العفل...». (٥٧)

همانا نكاح به سبب پيسى، جذام، جنون و عفل... ردّ مى‌شود.

٢. معتبره عبدالرحمن بن أبى عبداللّه‌ كه شيخ آن را با سندش از حسين بن سعيد، از قاسم، از ابان، از عبدالرحمن بن ابى عبداللّه‌، از امام صادق(ع) نقل مى‌كند:

«و تردّ المرأة من العفل و البرص و الجذام و الجنون فأمّا ما سوى ذلك فلا». (٥٨)

زن به سبب عفل، برص، جذام و جنون ردّ مى‌شود، اما به عيوب ديگر نه .

در اين حديث «قاسم» ـ به قرينه روايت حسين بن سعيد از او ـ همان قاسم جوهرى است كه فردى ثقه مى‌باشد؛ زيرا برخى از مشايخ سه گانه، از وى روايت كرده‌اند.

٣. صحيحه داوود بن سرحان از امام صادق(ع) :

في الرّجل يتزوّج المرأة فيؤتى بها عمياء أو برصاء، أو عرجاء، قال: «تردّ على وليّها و يكون لها المهر على وليّها...». (٥٩)

از امام صادق(ع) در مورد مردى كه با زنى ازدواج كرد سپس معلوم شد آن زن كور يا داراى پيسى و يا لنگ است، سؤال شد، حضرت فرمود: زن به وليش برگردانده مى‌شود و مهريه‌اش بر عهده ولى او است... .

٤. صحيحه حلبى از امام صادق(ع) آن حضرت در باره مردى كه با زنى كور يا داراى پيسى و يا لنگ ازدواج كرده فرمود:

(٥٧) همان، ص٢١٣، باب١، ح٥.
(٥٨) همان، ص٢١٠، باب١، ح١٣.
(٥٩) همان، ص٢١٣، باب٢، ح٦.