زن به وليش برگردانده مى‌شود و ولىّ او مهريه‌اى را كه شوهر پرداخت كرده به وى بر مى‌گرداند و اگر زن عيبى دارد كه مردان آن را نمى‌بينند، شهادت زنان بر آن جايز است.

٥. روايت محمد بن مسلم:

قال: قال أبو جعفر(ع): «تردّ العمياء و البرصاء و الجذماء و العرجاء». (٦١)

محمد بن مسلم به نقل از امام باقر(ع) مى‌گويد: زن كور، داراى پيسى، جذامى و لنگ برگردانده مى‌شود.

شيخ صدوق اين حديث را با سند خود از عبدالحميد، از محمد بن مسلم روايت كرده است.

عبدالحميدى كه شيخ صدوق در كتاب فقيه از وى روايت مى‌كند بين دو نفر مردّد است، يا عبدالحميد ازدى است و يا اين كه منظور از آن ابن عوّاض است. اگر منظورش ابن عوّاض باشد، سند حديث تمام است؛ زيرا سند شيخ صدوق به ابن عوّاض صحيح است؛ امّا اگر منظور از آن، ازدى باشد، سند شيخ صدوق به او تمام نيست. اگر چه اين حديث، سند موثّق ديگرى نيز دارد؛ ولى در آن، كلمه «جذماء» حذف شده و آن روايتى است كه شيخ طوسى ـ طبق سند خود ـ از حسين بن سعيد، از احمد بن محمد، از محمد بن سماعه، از عبدالحميد، از محمد بن مسلم، از امام باقر(ع) روايت مى‌كند: «تردّ البرصاء و العمياء و العرجاء» (٦٢).

٦. موثّقه غياث : امام صادق(ع) از پدرش امام باقر(ع)، از حضرت على (ع) نقل كرده است كه آن حضرت در مورد مردى كه با زنى ازدواج كرده و بعد از آن دريافته است كه او داراى برص يا جذام است، فرمود:

(٦٠) همان، ص٢١٦، باب٤، ح٢.
(٦١) همان، ص٢٠٩، باب١، ح٧ و من لايحضره الفقيه، ج٣، ص٢٧٣، ح١٢٩٨.
(٦٢) وسائل الشيعه، ج٢١، ص ٢١٠، باب١ از ابواب عيوب و تدليس، ح١٢.