فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٨٠ - بستن دستها در نماز، بدعت يا سنت ؟ آیت الله جعفر سبحانی

٧. حديث ابن جرير ضبى

ابو داوود از ابن جرير ضبى، از پدرش روايت كرده است:

على ـ رضى اللّه‌ عنه ـ را ديدم كه با دست راست، دست چپ را در ناحيه مچ گرفته و بالاى ناف گذاشته است.

ابوداوود پس از نقل اين حديث مى‌گويد:

از سعيد بن جبير روايت شده: «فوق السرّة» يعنى بالاى ناف، و ابو مجلز گفته: «تحت السرّة» يعنى زير ناف. (٥١)

استدلال به اين روايت مخدوش است؛ زيرا ابن جرير ضبى همان عزوان بن جرير ضبى است كه در حديث شماره ٤ در باره پدرش سخن گفتيم و شايد اين حديث، همان حديث باشد.

ابو داوود حديث ديگرى از طاووس نقل كرده است:

رسول خدا(ص) (٥٢)در نماز، دست راست را روى دست چپ مى‌گذاشت، آن را محكم مى‌گرفت و روى سينه قرار مى‌داد».

حديث مرسل است؛ زيرا طاووس از تابعين به شمار مى‌رود.

روايات ديگرى وجود دارد كه به ابن زبير نسبت داده شده كه او گفته است:

صفّ القدمين و وضع اليد على اليد من السنّة؛ (٥٣)منظم كردن پاها و قراردادن يك دست روى دست ديگر از سنت‌هاى پيامبر(ص) است.

ابو هريره هم گفته: گذاشتن دست روى دست و قراردادن آن زير ناف [سنت است]. (٥٤)