اگر با او آميزش نكرده و از قبل نيز براى او معلوم نبوده باشد، مى‌تواند او را طلاق دهد و در صورت تمايل، مى‌تواند وى را نگه دارد و زن مهريه‌اى ندارد، و اگر با زن آميزش كرده باشد، پس او زنش است.

٧. صحيحه ابو عبيده: امام باقر(ع) در باره مردى كه با زنى ازدواج كرده و بعد از آميزش در او عيبى يافته، فرمود:

«إذا دلّست العفلاء و البرصاء و المجنونة و المفضاة و من كان بها زمانة ظاهرة فإنّها تردّ على أهلها من غير طلاق و يأخذ الزوج المهر من وليّها الّذي كان دلّسها...». (٦٤)

ابو عبيده به از نقل از امام باقر (ع) مى‌گويد: اگر زنى كه داراى پيسى يا جنون است يا عيب افضا و يا زمينگيرى آشكارى داشته باشد، تدليس نمايد؛ بدون طلاق به اهلش برگردانده مى‌شود و شوهر مهريه را از ولى زن كه او را تدليس كرده، مى‌گيرد.

چند نكته در مورد عيوب

نكته اوّل:در مورد عيب افضا، نصّ خاصى نداريم؛ مگر همان صحيحه ابو عبيده كه گذشت و آن هم به موضوع تدليس اختصاص دارد.

نكته دوم:قرن (استخوان يا دندانه‌اى در فرج) حتى اگر مانع آميزش نباشد، باز هم موجب حق فسخ مى‌گردد. دليل اين مسئله، صحيحه أبى الصباح است:

قال: سألت أبا عبداللّه‌ (ع) عن رجل تزوّج المرأة فوجد بها قرناً ـ إلى أن قال ـ قلت: فإن كان دخل بها؟ قال: «أن كان علم بذلك قبل أن ينكحها ـ يعنى المجامعة ـ ثمّ جا معها فقد رضى بها، و إن لم‌يعلم إلاّ بعد ما جامعها فإن شاء بعد أمسك، و إن شاء طلّق» (٦٥).

(٦٣) همان، ص٢١١، ح١٤.
(٦٤) همان، ص٢١١، باب٢، ح١.
(٦٥) همان، ص٢١٤ و ٢١٥، باب ٣، ح١.