را انجام مى‌دهد»؛ در صورتى كه اگر قبض ميان صحابه و تا بعين متداول بوده است، دليلى نداشت كه اين فعل متداول را به علقمه، راوى حديث از وائل، نسبت دهد و اين نشان مى‌دهد كه قبض، امرى غير متداول بوده و به همين سبب علقمه آن را نقل كرده است.

صورت سوم حديث: نسايى با سند خود از وائل بن حجر چنين نقل كرده است:

به طرف نماز رسول خدا(ص) نگريستم كه چگونه نماز مى‌خواند. او ايستاد و تكبير گفت و دستانش را تا محاذى گوش‌ها بالا برد؛ آن گاه دست راستش را بر پشت دست چپ و مچ و بازوى آن قرارداد. (٣٠)

اين حديث را عيناً بيهقى در سننش آورده است. (٣١)

استدلال به اين روايت در گرو صحت سند و دلالت آن است.

سند نسايى:اين سند، عاصم بن كليب كوفى را در بردارد كه ابن حجر در باره او گفته است: از ابن شهاب از مذهب كليب كه آيا از مرجئه بوده است پرسيده شد، در پاسخ گفت: نمى‌دانم؛ اما شريك بن عبداللّه‌ نخعى گفته كه وى از مرجئه بوده است.

ابن مدينى در حق او گفته است كه به متفرّداتش استناد نمى‌شود.

سند بيهقى:اين سند، عبداللّه‌ بن رجاء را در بر مى‌گيرد كه ابن حجر از ابن معين نقل كرده كه داراى احاديث غلط نوشته بسيارى است، مشكلى ندارد.

عمروبن عدى در باره او گفته است:

وى راستگوست و داراى اشتباهات و احاديث غلط نوشته بسيارى است، و حجت نيست، و در سال ٢١٩ يا ٢٢٠ هجرى وفات يافت. او غير از عبداللّه‌ بن رجاء مكى است كه از امام جعفر صادق (ع) و غير او روايت مى‌كند.

در صورتى كه مقصود از اين راوى، عبداللّه‌ بن رجاء مكى باشد، باز هم خالى از نقد و نظر نيست. ابن حجر از ساجى نقل كرده كه اين فرد، احاديث ناشناخته‌اى دارد.

احمد و يحيى در مورد او اختلاف نظر دارند. احمد مى‌گويد:

(٣٠) سنن نسايى، ج٢، ص٩٥، باب «موضع اليمين من الشمال في الصلاة».
(٣١) سنن بيهقى، ج٢، ص٢٨، باب «وضع اليد اليمنى على اليسرى في الصلاة».