با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٧٨ - ديدار دوم عبدالله بن مطيع با امام(ع)

سيد بن محمد بن ابى‌طالب در كتاب «تسلية المجالس» [١] نيز همين مطلب را نوشته است. سماوى به نقل از ابن قتيبه و ابن مسكويه نوشته است كه امام حسين (ع) عبداللّه بن يقطر را با مسلم فرستاد. مسلم پس از مشاهده بى‌وفايى مردم و پيش از حوادثى كه براى خودش پيش آمد، عبداللّه را نزد امام (ع) فرستاد و موضوع را اطلاع داد. [٢] اگر اين روايت را به گفته‌هاى پيشين اضافه كنيم، ميان داستان اين دو شهيد، تفاوتى آشكار، محقّق مى‌شود.

به اين ترتيب كه عبداللّه يقطر همراه با مسلم از مكّه به كوفه فرستاده شد يا پس از خروج امام از مكّه از سوى ايشان به كوفه اعزام گشت و هنگامى هم كه او را دستگير كردند، حامل نامه مسلم به امام (ع) بود. در حالى كه قيس بن مسهّر هنگام دستگيرى پيك امام بود و نامه آن حضرت را به كوفه نزد مسلم يا برخى از بزرگان شيعه مى‌برد.

اما موضوع همچنان نيازمند بحث و كاوش بيشتر است و در معرفت نيز هميشه باز مى‌باشد و چه بسيار چيزهايى كه گذشتگان براى آيندگان گذاشته‌اند.

ديدار دوّم عبداللّه بن مطيع [٣] با امام (ع)

شيخ مفيد گويد: سپس حسين (ع) از حاجر به سوى كوفه راه افتاد تا آن كه به يكى از چاه‌هاى عرب رسيد و در آنجا عبداللّه بن مطيع عدوى را ديد كه در كنار آن آب فرود آمده است. عبداللّه با ديدن حسين (ع) نزد ايشان آمد و گفت: پدر و مادرم به فدايت، اى فرزند رسول خدا (ص)، چه چيز شما را به اينجا كشانده است؟ و حضرت را كمك كرد و از اسب پايين آورد. حسين (ع) گفت: چنان كه مى‌دانى، معاويه مرده است؛ و مردم عراق به من نامه نوشته نزد خود دعوت كرده‌اند. عبداللّه گفت: اى فرزند رسول خدا (ص)، خدا را به يادتان مى‌آورم، مبادا حرمت اسلام شكسته شود! تو را به خدا سوگند درباره‌

[١] تسلية المجالس، ج ٢، ص ١٨٢.

[٢] ر. ك: ابصارالعين، ص ٩٤.

[٣] زندگى نامه وى در جلد اول اين پژوهش گذشت.