با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٥٠ - وارونه دار زدن دو شهيد

كه او پيش از بيرون آمدن از كوفه ديده است كه مسلم بن عقيل و هانى بن عروه را كشته‌اند و پايشان را گرفته و در كوچه و بازار مى‌كشيدند.» [١]

وارونه دار زدن دو شهيد

«سپس عبيداله زياد فرمان داد كه مسلم بن عقيل و هانى بن عروه- رحمهما اللّه- را وارونه به دار كشيدند. او در صدد برآمد، سرهاى آن دو را نزد يزيد بن معاويه بفرستد.» [٢]

«پس از به دار كشيده شدن مسلم بن عقيل و هانى بن عروه، عبداللّه بن زبير اسدى درباره‌شان چنين سرود:

اذا كنت لا تدرين ما الموت فانظرى الى هانئ بالسوق و ابن عقيل‌

الى بطل قد هشّم السيف وجهه و آخر يهوى من طمار قتيل‌

تَرى جَسَداً قد غير الموت لونه و نضحُ دم قد سال كل مسيل‌

فتى كان أحيى‌ من فتاة حيّية و أقطع من ذى شفر تين صقيل‌

و أشجع من ليث بخفّان مُصحرٍ و أجرَأَ مِن ضارِ بِغابة غيل‌

اصابهما امر الامير فأصبحا أحاديثَ مَن يَسرى بكلّ سبيل‌

أيركبُ أسماء [٣] الهماليج آمناً و قد طلبته مذحجٌ بذخول‌

تطوف حواليه مُرادٌ و كلّهم على رقبة من سائل و مسول‌

فان انتم لم تثأروا لأخيكم فكونوا بغايا أُرضيت بقليل [٤]

[١] تاريخ الطبرى، ج ٣، ص ٣٠٣؛ مقتل الحسين، خوارزمى، ج ١، ص ٣٢٧- ٣٢٨.

[٢] الفتوح، ج ٥، ص ١٠٥.

[٣] اسماء: مقصود اسماء بن خارجه است.

[٤] مقتل الحسين، خوارزمى، به نقل از الفتوح ابن اعثم كوفى، روشن است كه اين قصيده در دوران خودش از شعرهاى سياسى ممنوع بوده و سمتگران، سراينده يا خواننده آن را كيفر مى‌داده‌اند. تا آنجا كه درباره گوينده‌اش اختلاف است. دينورى آن را به عبدالرحمن بن زبير اسدى نسبت مى‌دهد (الاخبار الطوال، ص ٢٤٢)؛ ابن اثير (در الكامل فى التاريخ، ج ٣، ص ٢٧٤) و نيز طبرى در تاريخ خويش (ج ٣، ص ٢٩٣) احتمال داده‌اند كه شعر از فرزدق باشد. در منابع تاريخى اين ابيات نيز با تفاوتى آشكار ذكر شده است.