٥ - موالات ٦ - مباشرت در وضو ٧ - مطلق بودن آب وضو ٨ - احكام طاهر بودن آب وضو ٩ - مباح بودن آب وضو ١٠ - عدم رسيدن ضررى از ناحيه استعمال آب ١١ - مباح بودن مكان وضو ١٢ - طهارت محل وضو.
(مسأله ٢٨٧): معتبر در نيت اراده اى است كه از علم برانگيخته شود و باعث انجام عمل گردد و در آن و در غير آن از عبادات ديگر لازم است تعيين فعلى كه اراده بر انجام آن نموده است اگر آن فعل معين نباشد و همچنين بايد با قصد قربت باشد، پس حقيقت نيت اراده نمودن عبادت است به صورتى كه از غير آن متميز گردد، به قصد بندگى خداوند متعال، و به خاطر آوردن آن بر وجه تفصيل ضرورى نيست. همچنين است در موارد ديگر مانند استحباب و وجوب و امثال آنها، پس عبادتى كه مردد ميان استحباب و وجوب باشد قصد نمودن آن كفايت مىكند و علم به واجب و مستحب بودن آن لازم نيست، اما اگر در دو عبادت شبيه به يكديگر باشند به حسب صورت چه در وضو و چه در غير آن [١]، بايد نيت خود را تعيين نمايد.
(مسأله ٢٨٨): احوط و اولى اين است كه نيت بر وجوب يا ندب مشتمل باشد، بر وجه وصفى مانند اينكه بگويد: وضوى واجب مى گيرم، و يا بر وجه تعليلى مثل اينكه بگويد [٢]: وضو مى گيرم به علت آنكه واجب است، البته با

[١] محمد باقر شيرازى: گفتن و تلفظ به نيت نه فقط حسنى ندارد بلكه مرجوع
است و اگر به قصد رجحان و اوليت باشد شبهه تشريع مى آيد. و همچنين در تمام
بيانات ديگران مبنى بر وجوب و يا استحباب وصفى يا تعليلى، اندك دليلى بر
استحباب يا رجحان آن ديده نشده و پاره اى از محققان نيز به آن تصريح نموده اند.
[٢] محمد باقر شيرازى: تعدد در وضوء بلكه در غسل هم نيست همانگونه كه
انشاء الله بيان مى گردد.