مجمع الرسائل - نجفی، محمد حسن - الصفحة ٣٨٨

ميسر نشود كه اين عمل نيز باعث تمام نمودن نماز نمى شود [١].
(مسأله ١٢٢٨): اگر شخص براى صيد كردن از روى تفريح و هوس، به سفر رود بايد نماز را تمام بخواند ولى اگر به جهت قوت عيال خود باشد بايد نماز خود را شكسته بخواند به كله هرگاه به جهت تجارت باشد نيز قصر، خالى از رجحان نيست و در اين صورت احوط جمع ميان قصر و اتمام است.
٧ - آنكه از ديوار شهر يا قريه به حدى دور شود كه ديوار آنها پيدا نباشد و يا آنكه اذان شهر يا قريه را نشنود [٢].
(مسأله ١٢٢٩): در صداى مؤذن و چشم ناظر و گوش شنونده و وسعت بلد، مقدار متوسط معتبر مى باشد چنانچه در هوا، خالى بودن از شدت باد و سر و صدا معتبر است و هر گاه بيننده و يا ديوار و يا مؤذن و يا شنونده اى در كار نباشد بنا را بر تقديم و فرض وجود اينها بگذارد كه بر فرض بودن، حال او به چه صورت مى بود و به چه صورت نمى بود.
(مسأله ١٢٣٠): در شرط مذكور، فرقى ميان رفتن و برگشتن، هر چند در حال برگشتن احوط جمع ميان قصر و اتمام است - و يا اينكه شخص نماز خود را به تأخير اندازد تا وارد منزل شود، نيست.