و به طور مثال به مقدار درهم باشد اگر شخص در وسعت وقت باشد بايد نماز را قطع كند البته اگر نتواند [١] آن را از خود دور كند [٢] و در ضيق وقت بايد نماز را بنابر قاعده تكليف تمام كند.
(مسأله ٦٩٤): در نماز اگر خون دهان توسط بزاق دهان مستهلك شود [٣] شخص مىتواند آن را فرو برده و نماز را تمام كند و در صورت عدم استهلاك، و اجبار در فرو بردن خون و يا ريختن آن كه باعث نجاست لب به آب خون مىشود بايد در وسعت نمازش را قطع كند، اگر به هيچ صورتى دفع آن ممكن نباشد [٤] و اما در ضيق وقت بايد نماز را تمام كند.
(مسأله ٦٩٥): مقدار درهم بغلى [٥] كه كمتر از آن در لباس و بدن مصلى معفو بود، تا بند انگشت شست دست است و يا به اندازه گودى كف دست و آن مقدارى است كه هنگام گذاشتن دست بر زمين به زمين نچسبد.
(مسأله ٦٩٦): اگر بر محمول نمازگزار خون كمتر از درهم باشد، مانند لباس معفو است [٦].

[١] محمد كاظم طباطبائى: و همچنين اگر بتواند و ليكن بداند كه پيش از نماز
بوده است.
[٢] ميرزاى شيرازى: اگر چه احتياط در اتمام و اعاده است.
[٣] محمد باقر شيرازى: خوردن اعيان نجسه اگر چه با فرض استهلاك باشد محل
اشكال است.
[٤] محمد باقر شيرازى: اگر چه به آب كشيدن لب باشد.
[٥] محمد باقر شيرازى: در درهم مستثناى در نماز نسبت به خون، تحديد مقدار
آن محل اختلاف است و احوط اكتفا به مقدار متيقن و اقل است.
[٦] ميرزاى شيرازى: در اطلاق اين حكم تأمل است (+).
(+) محقق خراسانى: بلكه اقوى صحت است مطلقا.
محمد باقر شيرازى: و احتمال اولويت هم وجود دارد.