دارد و مى داند كه بعد از سجده معلوم مىشود كه ركعت چندم است هرگاه به قصد قربت سجده را بجا آورد و سر بردارد تا براى او معلوم شود اشكالى ندارد.
(مسأله ٩٨٢): هرگاه شخص سهوا نماز عشا را در وقت مشترك و پيش از خواندن نماز مغرب خواند، و شك سه و چهار كرد و در حالى كه در شك بود يقين كرد كه نماز مغرب را نخوانده، اگر به ركوع رسيده باشد بايد همان نماز را به قصد عشا تمام كند و تلافيش را بجا آورد يعنى به حكم شك مذكور عمل كند و بعد نماز مغرب را بخواند [١]، و اگر به ركوع نرسيده است بايد نماز را به نيت مغرب تمام كند و احتياطا نماز مغرب [٢] را اعاده كند و بعد نماز عشا را بخواند.
(مسأله ٩٨٣): هرگاه شخص نماز مغرب را در دو ركعتى سلام داد و بدون انجام عمل منافى، به نماز عشا مشغول شد و در ركعت اول بخاطرش آمد، بايد احتياطا همان را در ركعت سوم قرار دهد [٣]، و اگر در سوره باشد بايد

[١] محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى: و احتياطا عشا را اعاده كند.
[٢] ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى: در اتمام (+)
نماز مغرب اين شك اشكال است و تمام كردن به قصد عشاء و اعاده آن احتياطا بعد
از نماز مغرب ظاهر اين است كه بهتر باشد.
[٣] محمد كاظم طباطبائى: آن را سوم قرار دادن وجهى ندارد بلكه اقوى بطلان است
و ليكن اگر آن ركعت را رها كند و نماز مغرب را تمام كند و بعد اعاده نمايد احوط
است.
محمد باقر شيرازى: سوم قرار دادن محل تأمل و اشكال است و احتياط به
اتمام و اعاده ترك نشود.
(+) محقق خراسانى: بلكه بر تقدير لزوم عدول در اين صورت اشكالى در
بطلان نماز مغرب نيست ليكن عدول در مثل اين صورت معلوم نيست.