مجمع الرسائل - نجفی، محمد حسن - الصفحة ٣٤١

قضا كند و اگر حاضر باشد بايد نمازش را به صورت تمام قضا كند.
(مسأله ١٠٥٤): اگر از كسى در حال حضر يك نماز از پنج نماز يوميه‌اش فوت شود و نداند كه كدام نماز بوده است، بايد قضا كند كه يك نماز صبح و يك نماز مغرب و يك نماز چهار ركعتى كه قصد كند به آنكه چهار ركعت نماز مى خوانم به جهت قضاى آنچه در ذمه من است قربة الى الله، و مخير است [١] در جهر و اخفات در نماز چهار ركعتى و هر گاه در سفر باشد، بايد به يك نماز مغرب و يك نماز دو ركعتى به قصد آنچه در ذمه او است اكتفا كند و ليكن احوط در اين حالت، اين است كه چهار نماز دو ركعتى به همراه يك نماز سه ركعتى بجا آورد.
(مسأله ١٠٥٥): هرگاه نماز قضا بر ذمه شخص باشد و نماز نافله را بر خود واجب كند صحت عملش مشكل است [٢] و هر گاه بر خود واجب كرد بايد آن را احتياطا بجا آورد.
(مسأله ١٠٥٦): اگر شخصى نماز قضاى يقينى بر ذمه داشته باشد بايد نماز مستحبى را بنابر احتياط ترك كند، اگر چه با اختيار در حالت را رفتن يا نشسته و يا سواره باشد [٣].