شد، در اين صورت اگر محل عدول باقى باشد، بايد احتياطا به نماز احتياط [١] عدول كرده و آن را تمام كند و نماز اصلى را اعاده كند، ولى اگر محل عدول گذشته باشد بايد احتياطا همان نماز را تمام كند و سپس نماز احتياط را نيز بخواند و هر دو نماز را اعاده كند [٢].
(مسأله ١٠٠٣): هرگاه شخص در نماز باشد و ضرر كلى بر او وارد شود بايد نماز را قطع كند و اگر ضرر را بر خود بپذيرد و نماز را قطع نكند و آن را تمام كند، نمازش باطل است [٣].
(مسأله ١٠٠٤): هرگاه شخصى نماز ظهر را سهوا در ركعت دوم سلام داد و بعد از انجام فعل منافى نماز، به نماز عصر مشغول شد و در بين نماز عصر متوجه آن شد، بايد به نماز ظهر عدول كند و اگر وقت مختص به نماز عصر باشد بايد نماز عصر را تمام كند و نماز ظهر را قضا كند.
(مسأله ١٠٠٥): هرگاه شخصى نماز ظهر و عصر را بجا آورد و بعد يقين كرد [٤] كه يكى از اين دو نماز را سه ركعتى سلام داده است ظاهر اين است كه اگر يك نماز چهار ركعتى به قصد ما في الذمه بجا آورد كافى باشد [٥]

[١] محقق خراسانى: بلكه بايد به نماز اولى عدول كند و نه به نماز احتياط و
سپس احتياطا نماز احتياط را بجا آورد آنگاه به نماز بعد مشغول شود.
[٢] محمد باقر شيرازى: بلكه اقرب عدول به نماز اول و سپس خواندن نماز دوم
است و احوط و اولى اعاده هر دو نماز است.
[٣] محقق خراسانى - محمد باقر شيرازى: اگر نماز علت زيان او باشد.
محمد كاظم طباطبائى: بنابر احتياط، اگر چه اقوى عدم بطلان است.
[٤] محمد باقر شيرازى: حكم صورتى كه بعد از يقين نمودن، فعل منافى از او
سر نزده باشد قبلا بيان شد.
[٥] محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى: و احوط اعاده هر دو نماز مى باشد.