مجمع الرسائل - نجفی، محمد حسن - الصفحة ٦٠

از تطهير بايد قضا نمايد.
(مسأله ١٧١): اگر در آب انگور گلى ريخته شود و آب انگور كف كند، هرگاه علم به جوش آمدن آب انگور پيش از آنكه گل مستهلك شود، حاصل شود آن آب انگور نجس است [١] والا پاك است.
(مسأله ١٧٢): هرگاه بر روى زمين بولى ريخته شود و آفتاب آن را خشك كند پاك است [٢] اگر چه رنگ و بوى آن بول باقى باشد.
(مسأله ١٧٣): خون در دل يا جگر يا شكم گوسفند پاك است مگر آنكه علم به نجاست آن حاصل شود.
(مسأله ١٧٤): هرگاه قسمتى از ظرف نجس را آب فرا گرفته باشد و آن را زير آب كر يا جارى ببرند، تمام آن پاك مىشود و احتياجى به تعدد ندارد [٣]، و همچنين است حكم در مورد دلو، هرگاه آب چاه با آن ممزوج شود [٤].
(مسأله ١٧٥): هرگاه مخرج بول [٥] خشك شده باشد يا آنكه شك كند كه بعد از بول مذى آمده يا نه احتياطا بايد دست بمالد و طهارت بگيرد، و در بدن هرگاه نجاست بى عين خشك شده باشد، دست ماليدن به جهت تطهير آن لازم نيست.