بردارد و يا سهوا يا خطأ به ركوع برود، بايد برگردد و به امام ملحق شود [١] و اگر عمدا برنگردد، احوط [٢] اعاده نماز است البته اگر امام به او نرسد و اگر به مجرد اطلاع، امام به او رسيد، بر او چيزى نيست و نمازش صحيح است.
(مسأله ١١١٧): كسى كه پيش از ركوع، امام را درك كند مىتواند درك جماعت و فضيلت آن را بنمايد، پس در اين صورت بايد تكبيرة الاحرام بگويد و آن ركعت را ركعت اول از نماز خود محسوب كند و همچنين است اگر ركوع امام را دريابد كه در اين صورت نيز نماز جماعت و فضيلت آن را دريافته است بلكه اگر امام را در ركوع و بعد از گفتن ذكر درك نمايد نماز جماعت را نيز ادراك نموده است و در جميع صور مذكور بايد دو تكبير بگويد كه تكبير اول را تكبير واجب به قصد تكبيرة الاحرام قرار دهد و تكبير دوم را مستحب و به قصد تكبير ركوع قرار دهد ولى اگر بترسد كه به ركوع نرسد بايد تكبيرة الاحرام را بگويد و تكبير ركوع را ترك كند.
(مسأله ١١١٨): اگر مأموم امام را در حال ركوع دريابد و بترسد كه اگر به صف برسد امام سر از ركوع بردارد، بايد در آن مكانى كه هست تكبيرة الاحرام بگويد و به ركوع برود و در حال ركوع و يا بعد از ركوع به صف ملحق شود [٣] و بهتر آن است كه در اين صورت گام بر ندارد بلكه پاى خود را بكشد

[١] محمد كاظم طباطبائى: و زيادى ركن در اينجا مغتفر است پس اعاده نماز
واجب نيست اگر چه احوط است.
[٢] محمد كاظم طباطبائى: ليكن اقوى عدم وجوب است.
[٣] شيخ انصارى: به شرط آنكه در آن مكان مانعى براى اقتدا نباشد مانند بعد
يا دورى (+) و حايل و بلندى =.
(+) محقق خراسانى - محمد باقر شيرازى: اقوى آن است كه در اينجا دورى
مانع نيست.