مجمع الرسائل - نجفی، محمد حسن - الصفحة ٣٦٤

ظن [١] به عدالت امام حاصل شود نيز مى توان به اخبار آنها اكتفا نمود.
(مسأله ١١٣٩): هرگاه براى امام مسأله‌اى روى دهد كه بايد بعد از نماز، آن را اعاده كند براى مأمومين باكى نيست و نيازى به اعاده نمازشان نيست و از طرفى هم اعلام كردن امام نيز لازم نيست.
(مسأله ١١٤٠): هرگاه امام به ركوع رفت و مأموم در تسبيحات اربعه باشد، بنابر احتياط [٢] بيشتر از يك مرتبه را بايد به مقدارى كه به ركوع امام برسد بخواند [٣].
(مسأله ١١٤١): هرگاه مأموم در ركعت سوم يا چهارم، تسبيحات اربعه را فراموش كرد و وقتى بخاطرش آمد كه امام به ركوع رفته، اگر مىتواند يك مرتبه بخواند و به ركوع امام برسد بايد آن يك مرتبه را بخواند، و اگر نمى رسد بايد يا قصد فرادى كند و يا يك مرتبه بخواند و به ركوع رود و در سجده به امام برسد و احتياطا نمازش را اعاده كند و يا اينكه تسبيحات را بخواند و متابعت كند و بعدا احتياطا نماز را اعاده كند.
(مسأله ١١٤٢): كسانى كه در نماز جماعت شركت نموده اند بايد به ترتيب تكبير بگويند خواه در صف اول باشند و خواه در غير آن، به صورتى كه احتياطا دور از امام قرار نگرفته و يا بيشتر از مقدار يك زرع [٤] با امام فاصله