نماز را اعاده كند [١].
(مسأله ١١٣٠): شايسته است مأموم در نماز جهريه كه صدا يا همهمه امام را مى شنود، در حال خواندن قرائت توسط امام، سكوت كند [٢] به كله احوط [٣] اين است كه در حال قرائت امام با طمأنينه باشد.
(مسأله ١١٣١): هرگاه شخص بداند كه اگر اقتدا كند نمى تواند تمام حمد را بخواند، احوط اين است كه صبر كند تا امام به ركوع برود و اواخر [٤] ركوع امام تكبير بگويد و سپس به ركوع برود.
(مسأله ١١٣٢): هر گاه شخص در حال خواندن نماز نافله باشد و جماعت برپا شود و شخص از فوت يك ركعت اول نماز جماعت بترسد، مستحب است كه نافله را قطع كند هر چند پيش از تكبير گفتن امام باشد.
(مسأله ١١٣٣): در نماز جماعت فاصله مأموم از صفى كه مى خواهد بعد از اقتدا به آن ملحق شود نبايد تقريبا بيشتر از يك ذراع [٥] باشد.
(مسأله ١١٣٤): اگر مأموم در بين قرائت امام بخواهد قصد فرادى كند

[١] محمد باقر شيرازى: در هر دو صورت نماز را تمام كند و بعد از آن اعاده
نمايد.
[٢] محمد كاظم طباطبائى بنابر احتياط و بلكه اقوى قرائت را هم ترك كند.
[٣] محمد كاظم طباطبائى: وجوب اين احتياط معلوم نيست.
[٤] محمد باقر شيرازى: اوائل ركوع بهتر است.
[٥] محمد كاظم طباطبائى: با صدق اقتدا و در صورتى كه امام را در حال ركوع
ببيند زيادتر از اين هم اشكالى ندارد.
محمد باقر شيرازى: رعايت مقدار يك ذراع احسن است.