(مسأله ٤٣٦): ترتيب در تيمم واجب به اين طريق است كه: اول دو دست را بر خاك بزند، بعد پيشانى را مسح كند و سپس دست راست و بعد دست چپ را مسح كند، ليكن اين در صورتى است كه يك مرتبه دو دست را بر زمين بزند و اما در صورتى كه دو [١] مرتبه بزند بايستى مرتبه دوم پيش از مسح نمودن به دست باشد.
(مسأله ٤٣٧): در تيمم واجب است: طاهر بودن خاك، بجا آوردن آن توسط خود شخص (هم چنان كه در وضو و غسل ذكر شد)، موالات هر چند تيمم بدل از غسل باشد (و مراد از آن پى در پى بودن عرفى است)، در دست و خاك و ماسح وممسوح مانعى نباشد.
(مسأله ٤٣٨): تيمم پيش از وقت فريضه (مانند نماز واجب) صحيح نيست و در صورت تنگ بودن وقت، تيمم در وقت فريضه صحيح است و احوط [٢] به تأخير انداختن آن در وسعت وقت است، خواه اميد رفع عذر باشد [٣] يا نباشد [٤] هر چند اظهر در اين حالت جواز تقديم در اول وقت است هرگاه علم به عدم بر طرف شدن عذر تا آخر وقت داشته باشد.
(مسأله ٤٣٩): در جواز تيمم در صورت ضيق وقت فرقى ميان نماز

[١] محقق خراسانى: احوط آن است كه دو دفعه بزند يكى پيش از مسح نمودن
پيشانى و ديگرى پيش از مسح نمودن دو دست.
[٢] محمد كاظم طباطبائى: اقوى جواز تيمم در اول وقت است مطلقا اگر چه با
رجاء زوال عذر.
[٣] ميرزاى شيرازى: با رجاء، به زوال عذر، احوط تأخير است.
[٤] محمد باقر شيرازى: در صورتى كه اميدى به بر طرف شدن عذر نباشد، اقرب
جواز تيمم و خواندن نماز در اول وقت است.