باشد و يا آنكه بعد از خوردن چيزى باشد، بر او چيزى لازم نيست ولى اگر در وضوى نماز نافله و يا براى خنك شدن باشد و يا بيهوده مضمضه كند، قضاى آن لازم است [١].
(مسأله ١٣٩٦): اگر هنگام استنشاق كردن آب به حلق وارد شود بر او چيزى نيست بلكه مفسد بودن آن ثابت نيست [٢].
(مسأله ١٣٩٧): مسواك كردن حتى با چوب تر جايز و بلكه سنت است مطلقا، و ليكن بايد مسواك را مادامى كه مسواك مى كنند از دهان بيرون نياورد و اگر بيرون آورد نبايد آب آن را فرو برد.
(مسأله ١٣٩٨): ريختن دارو در احليل تا اينكه به جوف آن برسد (به داخل بدن برسد) جايز است و مفطر روزه نيست، و همچنين است ريختن دوا در جراحت به صورتى كه به جوف آن برسد و يا اينكه كسى را امر كند كه چيزى مانند نيزه را در شكم فرو برد و يا اينكه خود به اختيار خويش چنين بنمايد، و نيز همچنين است حكم چيزى در حين ريختن به صورتى كه به حلق وارد شود [٣] و به جوف آن برسد [٤].
٣ - جماع، كه مفسد روزه است و نيز موجب قضا و كفاره مىشود مطلقا،

[١] محمد كاظم طباطبائى: محل تأمل است اگر چه احوط است.
[٢] ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى: اقوى مفسد بودن خوردن و آشاميدن
از راه بينى است.
محمد باقر شيرازى: احوط مبطل بودن خوردن و آشاميدن از راه بينى است.
[٣] محمد باقر شيرازى: و اما نسبت به سرم و آمپول و اقسام مختلف آن از
دارويى و خوراكى در آثار تازه پديد بحث مفصلى شده كه مى توان به آن رجوع كرد.
[٤] شيخ انصارى - محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى: احوط اجتناب است.