مجمع الرسائل - نجفی، محمد حسن - الصفحة ٤٣

آن از لباس و بدن براى صحت نماز و طواف يا امكان و معفو نبودن، و از محل سجده و پيشانى براى سجده كردن، شرط است و همچنين است حكم در ظروفى كه براى استعمال كردن با رطوبت به كار برده مى شوند در آنچه مشروط به طهارت است، از خوردن و آشاميدن و تطهير نمودن، هرگاه استعمال آن مستلزم تعدى نجاست باشد.
(مسأله ١٠٠): نجس نمودن مسجد حرام است و ازاله نجاست از مساجد و همچنين از مصحف (قرآن) و اجزاى مختصه به آن مانند جلد، نيز واجب است و همچنين است بنابر احتياط حكم در ازاله آن از ضرايح مقدسه و روپوش آنها، (مسأله ١٠١): خون قروح و جروح مادامى كه خون به كلى منقطع نشود، معفو است چه دائما جارى باشد و چه نباشد، چه در تطهير آن مشقت باشد [١] و چه نباشد، در لباس باشد و يا در بدن عوض نمودن لباس مقدور باشد و يا نباشد، بتواند مانع از نجس شدن آن بوسيله دستمال شود يا تنواند، چاره آن به دوايى ممكن باشد يا نباشد، خودش به عصيان [٢] مجروح نموده باشد يا نه، و همچنين است عرقى كه انسان كمتر ميسر است از آن خالى باشد، ليكن عفو از آنچه ذكر شد مخصوص صاحب قروح و جروح است، پس اگر لباس را ديگرى بپوشد عفو براى او نيست، و همچنين است [٣] اگر شك كند كه خون از قروح و