(مسأله ١٢٣٤): اگر شخص در محل وجوب نماز قصر، نماز را با علم به آنكه قصر واجب است تمام نمايد نمازش فاسد است و در اين صورت واجب است آن را اعاده نمايد البته اگر وقت باقى باشد و اگر وقت گذشته باشد بايد قضا كند.
(مسأله ١٢٣٥): اگر شخص به واجب بودن نماز قصر، جاهل بود و نماز را تمام خواند، قضا و اعاده ندارد، چه در فهميدن مسأله تقصير كرده باشد و چه نكرده باشد و اين در وقتى است كه جاهل به اصل حكم قصر و اتمام باشد.
(مسأله ١٢٣٦): هرگاه شخص جاهل به اصل حكم قصر و اتمام نباشد و بلكه جاهل به محل اعتبار آن نباشد مثل اينكه نداند سفر به چه مقدار است و منظور از سفر چيست، و يا جاهل به ساير احكام قصر باشد و يا جاهل به واجب بودن تمام خواندن نماز باشد و در محلى [١] كه بايد نماز را تمام كند، آن را شكسته بخواند، در اين صورت نمازش باطل است ولى اگر واجب بودن قصر [٢] را فراموش كرده باشد و نماز را تمام بخواند، اگر در وقت بخاطرش بيايد بايد اعاده كند و اگر وقت بيرون رفته باشد قضا ندارد.
(مسأله ١٢٣٧): اگر شخص قصد ماندن ده روز در محلى را بنمايد، بايد نماز را تمام كند چه در صحرا باشد و چه در آبادى، و چه در شهر باشد و چه در روستا، و ليكن اگر قصد او از ماندن برگشت، در صورتى كه كه يك نماز چهار ركعتى را تمام نكرده باشد بايد نماز را قصر بجا آورد ولى، اگر يك نماز

[١] محمد كاظم طباطبائى: اقوى عدم وجوب اعاده است بر مقيمى كه جهلا نماز
قصر بجا آورده باشد.
[٢] محمد كاظم طباطبائى: يا مسافر بودن را فراموش كرده باشد.