شود كه ظهر نبوده است، كه در اين صورت آنچه خوانده است بنا بر احتمال قوى صحيح است.
(مسأله ١٢٨٣): ايستادن امام در حال خواندن دو خطبه با قدرت بر انجام آن واجب است، و همچنين واجب و شرط است كه امام و خطيب يكى باشند و نيز بايد امام مستقر وراست بايستد و در حال خواندن خطبه بدون ضرورت، توجه زيادى به موضوع ديگرى نكند كه در غير اين صورت، نماز امام و نماز هر يك از مأمومين كه بر مخالفت او مطلع شوند، باطل است.
(مسأله ١٢٨٤): در هر يك از دو خطبه ستايش پروردگار با لفظ (الحمد لله) بنا بر احتياط واجب است و نيز درود فرستادن بر پيامبر اكرم (ص) با لفظ (صلوات) بنا بر احتياط [١] واجب است، و احوط اضافه نمودن شهادت بر رسالت آن حضرت در خطبه اول است، هر چند ظاهر آن است كه واجب نيست.
(مسأله ١٢٨٥): وعظ و سفارش به تقوى در خطبه نماز جمعه لازم بوده و گفتن لفظ معينى در آن ضرورى نيست [٢] و مثل (إتقوا الله و أطيعوه) كفايت مىكند.
(مسأله ١٢٨٦): خواندن سوره كوچكى در پايان خطبه اول واجب است و

[١] محمد باقر شيرازى: اين احتياط ترك نشود و همچنين نسبت بشهادت بر رسالت.
[٢] محمد باقر شيرازى: ليكن حتى الامكان عربيت را در وعظ و سفارش به
تقوى ترك نكنند و احوط جمع بين عربيت و لغت مأمومين است و اگر ممكن باشد
كه از وسائل تبديل لغات استفاده نمود، حسن و بلكه احتمال لزوم آن ظاهر است كه
نظير آن را حضرت صادق (ع) در درس خود بنا به روايت داشته‌اند، ليكن به طريق
معجزه و آن كه بيانى را كه مىفرمودند هر كس از حاضرين درس به لغت خود مى فهميد.