بيرون رود و قصد ده روز ماندن در آنجا داشته باشد بايد نمازش را تمام بخواند و در بين راه، اولى جمع است و اگر هشت [١] فرسخ برود نمازش را شكسته بخواند.
(مسأله ١٢٦٠): هرگاه شخص به قصد سفر از حد ترخص بيرون رفت و منتظر رفقاى خود ماند، اگر به آمدن رفقاى خود مطمئن است و به سفر رفت، نماز را شكسته بخواند و اما هرگاه سفرش موقوف به آمدن رفقايش باشد و شخص به آمدنشان مطمئن نيست، و به مسافت شرعى هم نرسيده باشد بايد نمازش را تمام بخواند و اگر به چهار فرسخ رسيده است احوط [٢] جمع است و همچنين اگر قصدش برگشت از سفر باشد و يا پيش از رسيدن به چهار فرسخ مردد شد، نماز خود را تمام بخواند.
(مسأله ١٢٦١): هرگاه شخص كه در اول وقت حاضر است (مسافر نيست) نمازش را نخواند و در آخر وقت مسافر است بايد نمازش را شكسته بخواند و اولى جمع است و اگر در اول وقت مسافر است و در آخر وقت حاضر است نماز را تمام بجا آورد و اگر قضا شود در اداى قضاى آن نماز اعتبار به حال وقت فوت [٣] است نه اول وقت [٤] كه بر ذمه او تعلق گرفته است.
(مسأله ١٢٦٢): هرگاه شخص به همراه كسى به سفر رود و بداند كه

[١] محمد باقر شيرازى: و يا چهار فرسخ در رفت و چهار فرسخ در برگشت.
[٢] ميرزاى شيرازى - محمد باقر شيرازى: در اين دو فرض احتياط ترك نشود.
محمد كاظم طباطبائى: در اين دو فرض و همچنين فرض بعدى اقوى قصر است.
محقق خراسانى: بلكه در بعد از رسيدن به چهار فرسخ، اقوى قصر است.
[٣] محمد كاظم طباطبائى: اقوى تخيير بين آن دو نماز و احوط جمع مى باشد.
[٤] محمد باقر شيرازى: اولى و احوط جمع مى باشد.