مجمع الرسائل - نجفی، محمد حسن - الصفحة ٤٩٣

كه زكات به آن تعلق گرفته شده پيش از ضمان جايز نيست.
(مسأله ١٥٤٤): اگر زكات به مالى تعلق گرفت و مالك آن از دنيا رفت بايد زكات از اصل مال خارج شود و اگر مقدارى از اصل تركه زائد باشد حق زكات نسبت به آن بر دين مقدم است.
(مسأله ١٥٤٥): اخراج زكات از قيمت مال - و نه از عين مال - جايز است.
(مسأله ١٥٤٦): زمان تعلق وجوب زكات در گندم و جو صدق اسم بر هر يك از آنها است و ظاهرا آن زمانى است كه دانه آنها رسيده باشد و در مويز زمان غوره شدن است [١] و در خرما بسر (زرد) شدن آن است و اگر كسى اخراج زكات را در گندم و جو از زمان پاك شدن آنها و در انگور از مويز شدن و در رطب از خرما شدن آن بدون داشتن عذرى به تأخير بياندازد ضامن است و ليكن تأخير آنها تا زمان تصفيه دانه و خشكانيدن مويز و خرما جايز است و تا اين زمان ضمانى بر شخصى تعلق نمى گيرد.
نصاب طلا و نقره هر يك از طلا و نقره دو نصاب دارند [٢] كه نصاب اول طلا پانزده مثقال