غليان نموده باشد، و بعضى اعتبار اشتداد را نيز اضافه نموده اند و اظهر و احوط اجتناب است مطلقا البته اگر خاصيت مست كنندگى از آن ظاهر نشود، والا حكم به نجاست بى اشكال است.
(مسأله ٩٧): فقاع كه از آب جو به عمل مى آيد هم چنان كه جمعى ذكر كرده اند، نجس بوده و معتبر در آن صدق اسم در عرف عرب است.
(مسأله ٩٨): عرق جنب از حرام خواه در وقت حصول جنابت باشد يا بعد از آن، و خواه در زن باشد يا در مرد، از زنا باشد يا از لواط يا وطئ بهيمه يا غير آنها، از آنچه حرمت آنها ذاتى باشد، نجس مى باشد [١] بلكه در وطى حائض و وطى در هنگام روزه يا وطى در ظهار پيش از كفاره دادن نيز اقوى [٢] اجتناب است.
(مسأله ٩٩): عرق شتر نجاستخوار نجس است بلكه مطلق حيوان نجاستخوار بنابر احتياط نيز همين حكم را دارا است.
احكام نجاسات ازاله نجاست به خودى خود واجب نيست بلكه مستحب است [٣]، و ازاله

[١] محمد باقر شيرازى: بنابر احتياط.
[٢] محمد باقر شيرازى: بلكه احوط.
[٣] محقق خراسانى: در استحباب نفسى ازاله، تأمل است.