بنابراين اگر شخص روزه غير ماه رمضان را در ماه رمضان قصد نمايد از هيچ يك صحيح نيست، نه براى غير ماه رمضان و نه براى ماه رمضان [١].
٥ - اينكه كسى كه مى خواهد روزه مستحبى بگيرد بايد قضاى روزه ماه رمضان و بلكه غير آن مانند كفاره بر ذمه او نباشد و اما اگر قضاى ديگرى بر ذمه او باشد (مانند قضاى روزه پدر و مادر) و يا در صورتى كه روزه استيجارى بر ذمه شخص باشد بلكه مطلق تحمل روزه بر خود مثل نذر، گرفتن روزه در اين صورت براى او اشكالى ندارد.
٦ - اجازه شوهر نسبت به زن و اجازه مولى نسبت به غلام و كنيز، كه البته اين شرط در روزه مستحبى است و در روزه واجبى كه وقت آن موسع باشد اين اجازه معتبر نيست و بلكه مخالفت كردن با آن نيز اشكالى ندارد [٢] ليكن رعايت احتياط در داشتن اجازه خوب است، اما در صحت روزه مستحبى فرزند، با نهى پدر و مادر خصوصا با تألم و اذيت ايشان اين اجازه شرط است [٣].
(مسأله ١٣٥٤): هر شخصى بايد در حكم اجزاء روزه و يا شرائط آن به اجتهاد خود عمل كند و يا از مجتهدى تقليد نمايد البته در احكامى كه از ضروريات بوده (مانند وجوب روزه ماه مبارك رمضان) و يا نزد مردم معلوم باشد (مانند حرمت خوردن و آشاميدن عمدى در طول روز ماه رمضان) تقليد ضرورى

[١] محمد باقر شيرازى: مگر در روزه يوم الشك كه در آن شخص قصد ماه
شعبان را مىكند و در صورتى كه آن روز از ماه رمضان بود جزء ماه رمضان
محسوب مىشود و يا اينكه در ماه رمضان روزه ديگرى را بگيرد و نداند كه در ماه
رمضان بوده است كه در اين صورت نيز جزء ماه رمضان محسوب مىشود.
[٢] محمد باقر شيرازى: اگر مزاحم با حق شوهر نباشد والا گرفتن روزه تا قبل از
زمانى كه وقت ضيق شود جايز نيست.
[٣] محقق خراسانى - محمد باقر شيرازى: بلكه اذن بنابر احتياط لازم است
اگر چه اقوى با عدم تألم ايشان صحت روزه است مطلقا.