هشت صورت زير: اول شك ميان دو و سه بعد از برداشتن سر از سجده دوم [١] كه در اين صورت بايد بنا را بر سه بگذارد و نماز را تمام كند و بعد از نماز يك ركعت نماز احتياط ايستاده يا دو ركعت نشسته بجا آورد و احوط بجا آوردن يك ركعت ايستاده است و احوط [٢] از آن اعاده نماز بعد از خواندن نماز احتياط است.
دوم: شك ميان سه و چهار در هر حالتى كه باشد، در اين صورت بايد بنا را بر چهار بگذارد و نماز را تمام كند و يك ركعت ايستاده يا دو ركعت نشسته بجا آورد، و احوط در اينجا بجا آوردن دو ركعت نشسته است.
سوم: شك ميان دو و چهار [٣] بعد از سر برداشتن از سجده آخر، كه در اين صورت نيز بايد بنا را بر چهار بگذارد و نماز را تمام كند و بعد از آن دو ركعت نماز احتياط ايستاده بجا آورد.
چهارم شك ميان دو و سه و چهار [٤] بعد از سر برداشتن از سجده، كه در اين صورت نيز بايد بنا را بر چهار گذارده و نماز را تمام كند و بعد از آن دو ركعت نماز احتياط ايستاده و دو ركعت نشسته با دو سلام بجا آورد و احوط بلكه اظهر مقدم داشتن دو ركعت ايستاده بر دو ركعت نشسته است.

[١] محمد باقر شيرازى: اگر قبل از برداشتن سر از سجدتين و يا قبل از سجدتين
و بلكه در حال قيام باشد اقوى عمل به حكم شك بين دو و سه مى باشد هر چند
احوط جمع است.
[٢] محمد باقر شيرازى: براى اين احتياط وجهى به نظر نرسيده است.
[٣] محمد باقر شيرازى: حكم شك بين دو و سه در اين مورد جارى است.
[٤] محمد باقر شيرازى: حكم شك بين دو و سه در اين مورد جارى است.