با حصول يقين به نجاست آن، و ليكن اخبار او به طهارت، حكم صاحب يد را دارد.
(مسأله ١٢٢): آب كرى كه متعفن به غير نجاست شده باشد، در اثر ملاقات با نجاست، نجس نمى شود [١] و پاك كننده نيز مى باشد.
(مسأله ١٢٣): اگر نمازگزار در بين نماز فهميد كه مسجد نجس است با قدرت بر تطهير آن و در وسعت وقت، بايد احتياطا نماز را قطع كند و آن را تطهير نمايد و اگر نماز را قطع نكند و آن را تمام كند بايد احتياطا [٢] نمازش را اعاده نمايد و اما در صورت ضيق وقت اگر نماز را تمام كند اشكالى ندارد.
(مسأله ١٢٤): اگر مكلفى قرآنى را ببيند كه نجس شده، بايد آن را به صورتى كه صاحب آن مى بايست آن را تطهير مى كرد، تطهير كند البته اگر اذن از صاحب آن ممكن نشود، يا تطهير آن به سبب اذن گرفتن به تأخير افتد، و اما اگر صاحب آن اذن به تطهيرش ندهد [٣] بر مكلف چيزى جز امر به معروف نيست.
(مسأله ١٢٥): اگر زمين مسجد نجس باشد و مكلف آن را بكند، ساختن [٤] آن بر او لازم نيست.
(مسأله ١٢٦): اگر ميزبان در بين غذا بفهمد كه غذايش نجس شده،

[١] محمد باقر شيرازى: عدم نجاست آن محل تأمل است.
[٢] محقق خراسانى: ترك اين احتياط اشكالى ندارد.
محمد باقر شيرازى: بلكه احتياط ترك قطع نماز است مگر در صورت هتك
مسجد يا در صورتى كه نماز سبب ترك ازاله باشد.
[٣] محمد باقر شيرازى: اگر تطهير آن موجب نقصى نباشد تطهيرش واجب است
اگر چه صاحب آن هم اذن ندهد، و اگر موجب نقصى شود پس در ضمان نقص براى
صاحب قرآن اشكال است.
[٤] محمد باقر شيرازى: لزوم ساختن، احوط است.