(مسأله ١٢٣٩): اگر كسى در نظر داشته باشد كه در دهات و مزارع مدت مديدى بماند مثل چهار ماه و پنج ماه و امثال آن، و در هيچ يك اراده ماندن ده روز نداشته باشد و فاصله مجموع آنها به مقدار هشت فرسخ نباشد، بايد نماز را تمام بخواند و احوط [١] اضافه نمودن قصر بر آن است.
(مسأله ١٢٤٠): داشتن بيشتر از دو وطن در يك زمان مشكل است و هر گاه شخص از وطن خود هجرت كند و ديگر قصد ماندن در آنجا را نداشته باشد و در آنجا ملكى داشته باشد هنگام بازگشت به آن مكان، احتياطا [٢] نمازش را جمع كند مگر آنكه قصد اقامت بنمايد.
(مسأله ١٢٤١): اگر شخص بدون قصد مسافت، به دنبال فرارى رفت بايد تا هر جاى كه قصدش مسافت تا آن مكان است، نماز را تمام بخواند و وقتى كه از آنجا روانه شد، نمازش را شكسته بخواند و در مراجعت، گذشتن از حد ترخص هم شرط نيست.
(مسأله ١٢٤٢): مسافر بايد قصد طى هشت فرسخ متصل، يا چهار فرسخ رفتن و چهار فرسخ برگشتن در طول يك روز [٣] يا در يك شب به صورتى كه شبى فاصله نشود، را در سفر خود داشته باشد و هر گاه در بين چهار فرسخ، يك شب فاصله شود احتياط [٤] در جمع بين قصر و اتمام است مگر آنكه قصد

[١] ميرزاى شيرازى - محمد باقر شيرازى: اين احتياط ترك نشود.
محقق خراسانى: ترك اين احتياط اشكالى ندارد.
[٢] محمد كاظم طباطبائى: ليكن اقوى قصر است.
[٣] محقق خراسانى بنا بر احتياط اگر چه اقوى به قصد مراجعت قبل از ده روز
است.
[٤] محمد كاظم طباطبائى: و اقوى قصر است.