طرفى ديگر بايد " صاد " را " سين " تلفظ ننمايند و اما " إياك " را با اشباع و بدون اشباع خواندن صحيح است، و نيز " عليهم ولا الضالين " را به اظهار ميم خواندن خوب است و اما وقف به ميم وقف حسن است، و در " كفوا أحد "، " كفوا " را به نصب واو يا به ضم فاء و نصب همزه (كفوا) به هر دو صورت مى توانند بخوانند و صحيح است.
(مسأله ٨١٠): اگر بطور مثال شخصى در قرائت سوره حمد نمى داند كه كلمه‌اى را بايد به فتح بخواند يا به كسر، نمى تواند به هر دو صورت بخواند و در اين صورت بايد نماز را قطع كند و از كسى بپرسد.
(مسأله ٨١١): اگر در قرائت سوره حمد در گفتن كلمه‌اى متزلزل در درست گفتن آن باشد بايد به قصد قربت اعاده كند و يا اگر اينكه كلمه‌اى را به وصل خواند و يا غلط خواند بايد برگردد و همان كلمه را دو مرتبه بخواند البته اگر آن كلمه الف و لام نداشته باشد و اگر الف و لام داشته باشد بايد با كلمه قبلى آن را بخواند [١].
(مسأله ٨١٢): مستحب است كه نافله ظهر و عصر را با اخفات (آهستگى) بخوانند و بر عكس نافله مغرب و عشا و نافله شب و نافله نماز صبح را

= جمع بين " ملك " و " مالك " و قرائتهاى " كفوا " و امثال آن است ليكن با اين وجود
احتياط در جمع بين " ملك " و " مالك " بطور مثال مانعى نداشته و شايد خوب هم
باشد.
[١] ميرزاى شيرازى: حكم اين مسأله گذشت.
محمد كاظم طباطبائى: يعنى با الف و لام اعاده كند چنانچه در متن گذشت.