(مسأله ٦٩٧): هرگاه اجزاى ماهى حرام گوشت همراه نمازگزار باشد نمازش باطل است و در مورد صدف احتياط دارد و اگر چه نمازگزار عالم به حكم احتياط نباشد بايد احتياطا نمازش را اعاده كند و اما اگر فراموش كرد و نماز خواند اشكالى ندارد.
(مسأله ٦٩٨): غذاى ما بين دندان اگر به خون دهان نجس شود براى نماز اشكال دارد [١] و بايد رعايت احتياط را بنمايند [٢] و اما اگر دست به آن برسد نجس مىشود [٣]، و هر گاه آن را با مضمضه پاك كنند بايد احتياطا لب را بشويند.
(مسأله ٦٩٩): اگر شخصى لباس خود را با آب غصبى بشويد ازاله نجاست از لباس بوسيله آن مىشود و اگر با رطوبت، آن لباس را براى نماز استعمال كند نيز نماز او صحيح است [٤] اما قيمت آن آب بر ذمه شخص است.
(مسأله ٧٠٠): مال حرام اگر در شكم شخص باشد و مانند نان باشد مبطل نماز نيست اما اگر مثل جواهر باشد كه بتوان آن را بيرون آورد بايد آن را احتياطا [٥] بيرون آورد [٦].
(مسأله ٧٠١): اگر شخصى با لباسى كه از اجزاى حيوان حرام گوشت

[١] محقق خراسانى: اشكالى ندارد.
[٢] محمد كاظم طباطبائى: ليكن واجب نيست.
[٣] محمد باقر شيرازى: حكم به نجاست دست مشكل است.
[٤] ميرزاى شيرازى: اشكال است.
محمد كاظم طباطبائى: مگر آنكه ممكن باشد كه مقدار آن آب را بدست
آورده و به مالك بدهند.
[٥] محمد كاظم طباطبائى: بلكه وجوبا.
[٦] محمد باقر شيرازى: با مطالبه صاحب آن بيرون آوردن آن واجب است بلكه
حتى اگر مستلزم جراحى باشد.