(مسأله ٣٤١): اگر محل مسح بر جبيره طاهر باشد كه هو المطلوب، ولى اگر طاهر نباشد بايد در صورت امكان آن را تطهير نمايد و در صورت عدم امكان، تيمم بر او واجب است هر چند احوط جمع بين تيمم و گذاردن چيز طاهر بر جبيره و مسح كردن بر آن است.
(مسأله ٣٤٢): در جبيره فرقى ميان بعضى از عضو و تمام عضو و بلكه جميع اعضا [١] نيست و همچنين فرقى بين آنكه زير آن پاك باشد يا نجس و يا آنكه جراحت در اثر تفريط خود شخص باشد يا نباشد، نيست.
(مسأله ٣٤٣): پارچه‌هايى كه بر روى قروح يا جروح مى بندند و همچنين دواهائى كه روى آنها مى گذارند همان حكم جبيره را دارند ولى در چيزهائى كه چسبانيدن آنها بدون حاجت [٢] باشد و كندن آنها موجب ايجاد اذيتى شود احوط جمع ميان جبيره و تيمم است [٣].
(مسأله ٣٤٤): هرگاه شخص بسبب مسح نمودن بر روى پوست يا جبيره و مانند جبيره متضرر شود و حايلى غير از آن نباشد واجب است در اين صورت تيمم نمايد [٤] و همچنين هرگاه در يك عضو از اعضاى وضو يا كمتر و يا بيشتر از آن قروح و جروح و يا شكستگى وجود نداشته باشد و ليكن داراى درد و مرض

[١] شيخ انصارى - محمد كاظم طباطبائى: در صورت جبيره بر تمام اعضا احوط
جمع ميان وضو و تيمم است.
[٢] محمد باقر شيرازى: اگر چسبانيدن حتى حسن هم نداشته باشد و كار لغوى
باشد، و اما اگر نيكوتر باشد و كندن آن اذيت داشته باشد همان جبيره كافى است.
[٣] شيخ انصارى - محمد كاظم طباطبائى: اكتفا به مسح بر حاجب خالى از قوت نيست.
[٤] محمد باقر شيرازى: احوط جمع ميان شستن ما عداى موضع جبيره و تيمم است.