(مسأله ١٤٣٢) در روزه استيجارى - مانند قضاى خود شخص - ترتيب لازم نيست.
(مسأله ١٤٣٣): فردى كه براى روزه و نماز استيجارى معين مىشود بايد عادل باشد [١].
(مسأله ١٤٣٤): هرگاه شخصى در ابتداى تكليفش روزه خود را به جهت تقصير و بى اعتنائى به امر شارع مقدس افطار كند، قضاى آن روزه و كفاره بر او واجب مىشود.
(مسأله ١٤٣٥): هرگاه زنى هشت ماه خون نبيند و بعد از آن خون ببيند و بعد از ديدن خون روز اول روزه خود را افطار كند ولى روز دوم و سوم پاك شده و خونى نبيند و به خيال آنكه حائض است روزه خود را در اين دو روز هم افطار كند در اين صورت اگر اين زن جاهل قاصر بوده، گرفتن روزه قضاى آن دو روز براى او كافى است و اگر مقصر بوده بايد كفاره دو روز را احتياط بدهد [٢].
(مسأله ١٤٣٦): اگر شخص نداند كه چند روز روزه قضا بر ذمه‌اش مى باشد بايد به مقدارى كه مظنه حاصل كند كه ذمه‌اش برئ شده روزه بگيرد [٣]

[١] ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى: بعيد نيست كه اگر اطمينان
حاصل شود كه شخص عملش را صحيح بجا آورد بتوان او را مأمور نمود و ليكن
خلاف احتياط (+) است.
[٢] محمد كاظم طباطبائى: اين احتياط واجب نيست.
[٣] ميرزاى شيرازى - محمد باقر شيرازى: و نيز احوط تحصيل علم به برائت
ذمه در روزه قضا مى باشد (+ +).
(+) محمد باقر شيرازى: ليكن مراعات اين احتياط لازم نيست و حصول
اطمينان طريق عقلائى است.
(+ +) محمد كاظم طباطبائى: اگر چه جواز اقتصار بر مقدار معلوم اقوى است.