نداشته باشند و اگر سابقين مشغول تكبيرات مستحبه و يا مشغول نيت كردن باشند چنانچه در آن وقت دستهاى خود را بالا ببرند [١]، نيت كردن لاحقين اشكالى ندارد.
(مسأله ١١٤٣): هرگاه مأموم در نماز جهريه به هيچ وجه صداى قرائت امام را در قرائت نشنود، مىتواند قرائت خود را به قصد قربت مطلقه و نه به قصد جزئيت بخواند و اگر قبل از تمام شدن قرائت، امام به ركوع رفت او نيز بايد به ركوع برود و اگر اين عمل را فراموش كرد مىتواند هر كجا كه بخاطرش آمد هر چه را كه مى رسد بخواند و اگر در بين خواندن در يك جا صداى امام را بشنود و به خواندن خود ادامه دهد اشكالى ندارد [٢] ولى اگر صداى امام را مى شنود بايد گوش كند و اگر نماز اخفاتى باشد ذكر بگويد و اولى سبحان الله گفتن است و خواندن قرائت در اين صورت مكروه است.
(مسأله ١١٤٤): هرگاه شخص فريضه‌اى را فرادى خواند مىتواند باز مستحبا به جماعت اقتدا كند به شرط آنكه قضاى يقينى [٣] بر ذمه نداشته باشد.
(مسأله ١١٤٥): هرگاه در غير ركعت اول مأموم گمان مى كرد كه به

[١] محمد كاظم طباطبائى: مطلق آماده بودن كافى است.
محمد باقر شيرازى: اقرب آن است كه مأمومين با هم تكبير بگويند و اين
مطلب نيز ممكن است و اگر نتوانند احوط تأخر است، و اكتفا به آماده بودن نيز
قوى مى باشد.
[٢] ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى: احوط آن
است كه به محض شنيدن مقدارى از صداى امام قرائت را به طور كلى ترك كند.
[٣] محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى: بلكه مطلقا مىتواند چنان كه
گذشت.