مجمع الرسائل - نجفی، محمد حسن - الصفحة ٤٧٠

(مسأله ١٤٨٥): هرگاه بخار غليظ داخل حلق روزه دار شود حكم آن همان حكم دود غليظ بوده و مبطل روزه است.
(مسأله ١٤٨٦): اگر روزه دار در خوردن روزه مردد شود و يا اينكه با خود قرار بگذرد كه اگر چنين امرى واقع شد روزه ام را مىخورم و بعد رأيش برگشت و نخورد، احوط اين است كه قضاى آن روز را بگيرد.
(مسأله ١٤٨٧): اگر كفاره روزه ماه رمضان بر عهده عبدى باشد بايد شصت روز روزه بگيرد و اگر نتواند هيجده روز روزه بگيرد و يا در صورت عدم قدرت بر آن استغفار كند، كه در اين صورت چيزى بر عهده خود و مولايش نيست.
(مسأله ١٤٨٨): از كفاره شصت مد اگر شخص سه مد از آن را به زنى بدهد كه يك مد آن براى خودش و دو مد ديگر را براى دو طفل خود صرف كرده و او با آن نانى بخرد و مشاعا با هم بخورند اشكالى ندارد و نيز اگر يكى از آن دو طفل شير خواره باشد مىتواند آن را صرف او بنمايد [١].
(مسأله ١٤٨٩) كفاره سيد را مى توان به سيد داد ولى كفاره عام را نمى توان به سيد داد.
(مسأله ١٤٩٠): هرگاه شخص نماز عشا را فراموش كرد و با وجود آنكه مى بايست روز بعد را روزه بگيرد در طول روز عمل مفطر روزه اى انجام داد [٢] بايد بعدا احتياطا [٣] قضاى آن را بگيرد ولى واجب نيست كه آن روز را