(مسأله ١٤٧٩): در روزه استيجارى نمى توان شرط كرد كه شخص آن را در سفر بگيرد و صحيح هم نيست.
(مسأله ١٤٨٠): در ماه مبارك رمضان مسافرى كه مى خواهد وارد وطن خود شود اگر قبل از اينكه به حد ترخص برسد روزه خود را عمدا افطار كند اشكالى ندارد.
(مسأله ١٤٨١): اگر مسافرى در سفر روزه مستحبى بگيرد عمل او احتياط دارد [١] مگر آنكه قصد اقامت ده روز بكند.
(مسأله ١٤٨٢): هرگاه شخص نماز مغرب و عشا [٢] و يا نماز عشاى تنها را نخوانده و به خواب رود و بعد از نصف شب از خواب بيدار شود در اين صورت همانگونه كه گذشت بايد روز بعد از آن را روزه بگيرد [٣].
(مسأله ١٤٨٣): هرگاه شخص بعد از انجام مفطر شك كند كه صبح بوده يا نه، روزه‌اش صحيح است و همچنين است هرگاه در دخول هنگام صبح مظنه حاصل كند و اما در صورت حصول مظنه قضاى آن روز بنا بر احتياط بر او لازم است.
(مسأله ١٤٨٤): هرگاه روزه دار در بين روز محتلم شود و استبراء كند و بعد منى از او خارج شود اشكالى ندارد.

[١] محقق خراسانى: اگر رجاء بگيرد اشكالى ندارد.
محمد كاظم طباطبائى: بلكه اقوى عدم جواز است.
[٢] محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى: حكم اين مسأله گذشت.
[٣] محقق خراسانى: بنابر احتياط، اگر چه اقوى عدم وجوب است.
محمد باقر شيرازى: بنابر احتياط.