مجمع الرسائل - نجفی، محمد حسن - الصفحة ٤٦٥

(مسأله ١٤٦٦): هرگاه شخص با مال غصبى و يا فعل حرامى مانند زنا و غير آن روزه معين [١] را افطار كند در اين صورت وجوب كفاره جمع بر شخص خالى از قوت نيست [٢].
(مسأله ١٤٦٧) هرگاه مردى در روز ماه رمضان زن خود را به اكراه وادار به جماع كند و هر دو روزه باشند در اين صورت مرد بايد دو كفاره بدهد و پنجاه تازيانه بخورد و اگر زن راضى باشد بايد هر دو يك كفاره داده و هر يك بيست و پنج تازيانه بخورند و اگر در بين جماع زن راضى بشود احوط آن است كه سه كفاره بدهند [٣] دو كفاره مرد بدهد و يك كفاره زن.
(مسأله ١٤٦٨): هرگاه شخص قدرت بر دادن هيچ يك از اقسام سه گانه كفاره گفته شده نداشته باشد بايد هيجده روز متوالى روزه بگيرد و اگر قدرت گرفتن آن را هم نداشته باشد بايد بنابر احتياط مدهاى طعام لازم را به مقدار طاقت و قدرت خود به فقرا بدهد [٤] و هر گاه جمع بين هر دو بنمايد نهايت احتياط را انجام داده است و هر گاه قدرت بر هيچ يك از اينها نداشته باشد بايد بدل از كفاره استغفار كند اگر چه يك مرتبه باشد اما احوط آن است كه اگر بعد قدرت و توانى حاصل نمود كفاره هم بدهد.
(مسأله ١٤٦٩): هرگاه بطور مثال در شب ماه رمضان به شخص خبر